Zęby zatrzymane
Zęby zatrzymane.
Zęby zatrzymane, to zęby, których zawiązki znajdują się w kości wyrostka zębodołowego i z różnych przyczyn (które omówię poniżej) nie wyrżnęły się do łuku.
Często związane jest z nimi występowanie zębów przetrwałych. Zęby przetrwałe to zęby mleczne, które potocznie mówiąc nie wypadły w odpowiednim momencie. Zęby przetrwałe można znaleźć u pacjentów z zębami zatrzymanymi lub brakiem zawiązków poszczególnych zębów stałych. Ich korzenie często nie ulegają resorpcji, co oznacza, że zęby te mogą pozostawać w jamie ustnej bardzo długo.
Do najczęściej zatrzymanych zębów należą trzecie zęby trzonowe i kły górne (55,9%), drugie zęby przedtrzonowe dolne (11,2%) oraz siekacze przyśrodko- we górne 9,0% .
Zatrzymane ósemki mają niewielkie znaczenie estetyczne, w przeciwieństwie do pozostałych zębów zatrzymanych.
W przeciwieństwie do nich zatrzymane kły wpływają na kształt łuku zębowego, ale również na kształt twarzy poprzez podparcie (lub jego brak) bruzdy nosowo – wargowej.
Według niektórych autorów zatrzymanie kłów dotyczy częściej kobiet niż mężczyzn.
85 % zatrzymanych kłów położonych jest przedsionkowo, a 15 % podniebiennie (aczkolwiek różne badania pokazują nieco inne statystyki).
Przyczyny zatrzymania zębów :
OGÓLNE:
- zaburzenia hormonalne
- niedobór witamin (głównie witaminy D)
- rozszczepy
- dziedziczenie
- wady rozwojowe
MIEJSCOWE:
- nieprawidłowe położenie zawiązków zębowych
- brak miejsca, stłoczenia
- zęby nadliczbowe
- torbiele
- urazy
- ankyloza
- zębiaki
Dla stwierdzenia, że ząb jest zatrzymany, ważna jest różnica od 6 miesięcy do 2 lat między pojawieniem się jednoimiennych zębów strony lewej i prawej.
Pierwsze symptomy występowania zębów zatrzymanych widzimy już w badaniu klinicznym – poprzez występowanie przetrwałego zęba mlecznego, wygórowania błony śluzowej przedsionka lub podniebienia.
W diagnostyce oprócz badania klinicznego niezwykle ważne jest badanie radiologiczne. Przyjęto, że za podniebiennym położeniem kła na panoramicznym zdjęciu rentgenowskim przemawia powiększony i nieostry zarys korony oraz skośny kierunek osi długiej zęba, natomiast za przedsionkowym położeniem jego pozycja pionowa oraz wyraźniejszy i pomniejszony wymiar korony.
Rokowanie powodzenia leczenia jest lepsze dla zębów z nieukończonym rozwojem wierzchołka korzenia, gdy fizjologiczna tendencja do wyrzynania jest zachowana. Rokowanie u pacjentów dorosłych, których wzrost jest już zakończony, zwykle jest bardzo niepewne.
Zęby zatrzymane wymagają leczenia ortodontycznego, a często ortodontyczno-chirurgicznego. W niektórych przypadkach zęby zatrzymane wymagają odsłonięcia chirurgicznego i założenia zaczepu, który zwykle po 2 tygodniach od zabiegu, obciążamy dodatkowymi siłami, mającymi za zadanie wyciągnięcie zęba do łuku.
Nie w każdym przypadku jednak podejmujemy się leczenia chirurgicznego. Jeśli przyczyną utrudnionego wyrzynania jest brak miejsca i istniejące stłoczenia, bywa tak, że po poszerzeniu łuku i pojawieniu się odpowiedniej przestrzeni dla zęba, jego wyrzynanie następuje spontanicznie.
Natomiast w przypadku zębów trzecich trzonowych (potocznie mówiąc – ósemek), nie podejmujemy się wprowadzania ich do łuku, a jedynie usunięcia chirurgicznego.
